ഒരുനാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി
നീ ഇതുവഴി വരും.
അന്നു വരണ്ടുണങ്ങിയ
ഈ ചില്ലകൾ
ഞാവൽ പഴങ്ങളാൽ നിറയും.
ഇന്നു നീ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ
ഞെരിച്ചമർത്തിയ വഴിയോരങ്ങളിലെ
മണൽത്തരികളെ അന്നു നീ
ആശ്ചര്യപൂർവ്വം നോക്കും,
ആ വഴിയോരങ്ങളിലെല്ലാം
വസന്തം ഭ്രാന്തമായി പടർന്നു കയറും.
നിൻ്റെ ദൃഷ്ടികൾ
മൂടും വിധം അവിടം കോടമഞ്ഞുയരും..
ആ ശീതകാലവും നീയും
മഞ്ഞു കണങ്ങൾക്കിടയിൽ
എന്നെ തിരയും..
നിൻ്റെ കാൽ പാദങ്ങളെ ചുംബിച്ചു
മണൽ തരികൾക്ക് കീഴിൽ
ഞാനാ വഴിയോരങ്ങളിൽ
വീണ്ടും പൂക്കളായി പുനർജനിക്കും...
അകൽമഷ
No comments:
Post a Comment