കരങ്ങൾ

കരങ്ങൾ 

വഴി തെളിക്കുന്ന കരങ്ങളേ,

കരി പുരണ്ടു മലിനമായ 

ഹൃദയം പിളർന്നു പ്രഭ പരക്കുക 

തന്നെ ചെയ്യും..

ഉള്ളിൽ അലയടിക്കുന്ന

വിപ്ലവത്തിൻ്റെ ജ്വല വരണ്ട മണ്ണിലേക്ക്

പടരുകതന്നെ ചെയ്യും.

അന്ന് വരണ്ടുണങ്ങിയ മണ്ണിൽ 

വസന്തം പടരും,

തൂവെള്ള നിറമുള്ള പുഷ്പ്പങ്ങൾ പോലും

രക്ത നിറത്തിൽ ഉദിച്ചു നിൽക്കും..

കവികളുടെ കാൽപനികതയിൽ 

പ്രണയം മരിക്കും 

മനുഷ്യത്വം പടരും.

അന്നു പ്രണയ പ്രതീകങ്ങളാം 

കവിതകൾ പോലും 

വിപ്ലവ ചേരിയിലേക്ക് കൂറു മാറും

ചുരണ്ട മുഷ്ടികളെ തളച്ചിട്ട

അവസാനത്തെ ചങ്ങലയും

ഞാൻ തകർത്തെറിയും..

     അകൽമഷ